SoulBotox Journal · Marina Michou
Γράφω για να μη χαθώ
Ανάμεσα σε καφέ, μουσική, νύχτα και φως, η γραφή είναι ο τρόπος μου να επιστρέφω στον εαυτό μου.
Δεν κρατάω σημειώσεις για να θυμάμαι μόνο τι έγινε.
Γράφω για να καταλάβω ποια έγινα όσο αυτό συνέβαινε.
Υπάρχουν άνθρωποι που προσεύχονται. Άλλοι που τρέχουν. Άλλοι που σιωπούν μέχρι να περάσει το κύμα. Εγώ γράφω.
Όχι πάντα όμορφα. Όχι πάντα καθαρά. Όχι πάντα με σειρά. Μερικές φορές γράφω σαν να αδειάζω τσέπες στο τραπέζι: αποδείξεις, φόβους, μικρές νίκες, παλιές φράσεις, βλέμματα που έμειναν μέσα μου περισσότερο απ’ όσο έπρεπε.
Η γραφή δεν είναι για μένα επιτέλεση. Δεν είναι αυτοπροβολή. Είναι ο τρόπος μου να δίνω σχήμα σε κάτι που αλλιώς θα έμενε θολό, σαν καθρέφτης μετά από ζεστό ντους.
Η νύχτα γράφει αλλιώς
Στο Hemingway’s έμαθα κάτι που κανένα βιβλίο δεν μπορεί να σου διδάξει με τον ίδιο τρόπο: πως οι άνθρωποι αποκαλύπτονται λίγο λίγο, σαν τραγούδι που δεν δείχνει από την αρχή το ρεφρέν του.
Ένα ποτήρι πάνω στον πάγκο, μια jazz μελωδία που χαμηλώνει, μια παύση ανάμεσα σε δύο κουβέντες — κι εκεί, ακριβώς εκεί, γεννιέται συχνά μια αλήθεια που κανείς δεν θα τολμούσε να πει στο φως της ημέρας.
«Μερικές σκέψεις χρειάζονται μουσική για να παραδεχτούν ότι υπάρχουν.»
Και μετά έρχεται η Λήμνος
Αν το μπαρ είναι η πλευρά μου που ακούει τον κόσμο, η Λήμνος είναι η πλευρά μου που τον αφήνει επιτέλους να σωπάσει.
Εκεί δεν χρειάζεται να γράψω αμέσως. Πρώτα βλέπω. Το φως πάνω στην πέτρα, τον αέρα που περνά από τα τραπέζια, την αργή ευγένεια με την οποία η θάλασσα σου θυμίζει ότι τίποτα δεν γίνεται σωστά όταν βιάζεσαι.
Κάποιες από τις πιο αληθινές μου σκέψεις δεν γεννήθηκαν σε δωμάτιο. Γεννήθηκαν έξω. Με λίγο αλάτι στο δέρμα, λίγο κρασί στο τραπέζι και εκείνη τη μεσογειακή αίσθηση ότι η ζωή, παρά το χάος της, ξέρει ακόμη να στρώνει όμορφα ένα βράδυ.
thought fragments
«Ίσως η γαλήνη να μην είναι η απουσία θορύβου,
αλλά η ικανότητα να μένεις απαλή μέσα του.»
«Όσο περισσότερο γράφω, τόσο περισσότερο θυμάμαι
ποια ήμουν πριν ο κόσμος μου ζητήσει να βιαστώ.»
«Μερικές μέρες είμαι θάλασσα.
Άλλες, μόνο ένα ποτήρι της.»
Ίσως τελικά να γράφω γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο: όχι για να εξηγήσω τη ζωή, αλλά για να μην απομακρύνομαι υπερβολικά από αυτήν.
Ανάμεσα σε πόλεις, μπαρ, νησιά, μουσικές και πρωινά τραπέζια, η γραφή είναι το νήμα που μου θυμίζει πως όλα αυτά δεν είναι διαφορετικοί κόσμοι. Είναι ο ίδιος εαυτός, σε διαφορετικό φως.
Marina Michou · SoulBotox Journal
